3.14 – Oekraïne | Etappe 10: Tomashpil – Bershad (95 km)

Met oordoppen in was het een rustige nacht. Voor zevenen verlaten we het hotel en worden we uitgezwaaid door de beheerder van het hotel. Wederom de bevestiging dat wanneer het ijs eenmaal is ontdooid de relatie ook niet meer stuk kan. Het magazin, annex café, is gelukkig al om 7.00 uur geopend. Brood, salami, yoghurt, en vruchtensap. Koffie en thee krijgen we gratis en voor niets. We beginnen de Oekraïners steeds leuker te vinden. Of zijn de Oekraïners aardiger naarmate ze oostelijker wonen? Het is vandaag minder heet dan gisteren. Ook hoeven we minder te klimmen. In het stadje Vapniarka pauzeren we voor een kopje koffie met een groot zoet brood, bij een magazin/café op de markt. Het is er een drukte van belang. De persoon die naast ons zit blijkt in Odessa te wonen en geeft ons zijn telefoonnummer. Het waarom wordt ons niet duidelijk, want bellen zullen we waarschijnlijk toch niet. Wat heeft het voor zin om iemand te bellen als je elkaar toch niet kunt verstaan? In de Oekraïne zijn we een aardige bezienswaardigheid. Zonder uitzondering worden we aangekeken en nagekeken. Als wij dan reageren met ‘dobrý den’ worden de (gouden) tanden bloot gelachen. Vanaf vandaag wordt er ook getoeterd door de auto’s. Fietsen is zo veel leuker dan rondtrekken met de rugtas.

Kryzhopil blijkt een stoffig stadje te zijn met een hotel en meerdere restaurants. We stoppen er voor een lunch van halve kip met brood dat we wegspoelen met halve liters kvas. De rekening bedraagt 34 UAH (€ 3,40). We fietsen op kaarten uit de geweldige Wegenatlas voor de Oekraïne op schaal 1: 500.000 , maar nog steeds kunnen we niet aflezen wat we ergens kunnen verwachten. De kans op een hotel lijkt te worden vergroot door het aantal wegen dat er samen komen. Na Kryzhopil fietsen we door een breed dal, waarin een keten van kleine en grotere meertjes ligt. Bij één van die meertjes stoppen we om er het heetst van de dag te rusten. Onze fietsen zijn misschien een bijzonder vervoermiddel om er mee op het strandje te liggen, maar de locals komen met paard en wagen, wat wij weer erg bijzonder vinden. Hele families nemen een verfrissende duik, stappen weer op de wagen en rijden terug naar waar ze vandaag kwamen. Een andere Oekraïner komt in zijn auto aangereden. Hij is nog aan het aan werk en tussen het grote aantal telefoontjes dat hij pleegt, vindt hij tijd voor ook een paar minuten in het verfrissende water. Hij vindt onze fietser een stuk interessanter en mooier dan de Skoda waarin hij rijdt. Daar zijn wij het mee eens. Misschien ook wel door de vrolijke rode tasjes.

Door bossen en langs rietkragen fietsen we naar Bershad. Onderweg stoppen we ergens voor een koude cola, waarvan we hebben gemerkt dat dit erg lekker is bij zware inspanning bij hoge temperaturen. Vooral Floor gaat als een trein wanneer er een cola of een banaan in gaat. Het motortje krijgt dan een kick-start van jewelste, zodat ik hard moet trappen om d’r bij te houden. Aan de bosrand staan de locals aardbeien, veenbessen en paddenstoelen te verkopen. Om mooi moment om op te merken, dat er in de Oekraïne vaak een wandelaar of een fietser zomaar ergens uit het bos komt zetten. Zo kun je ergens midden in het niets aan het fietsen zijn, wanneer er plotseling een fietser tevoorschijn komt. Waar komt hij vandaan en waar gaat hij naar toe? Het hotel in Bershad heeft een kamer voor 260 UAH (€ 26,-). Eten doen we tussen de lokale jeugd, dat een feestje aan het vieren is, zonder dat er ook maar enige vorm van feestvreugde is te bemerken. Wij vallen ten prooi aan steelse blikken en geroezemoes. Wie zijn die mensen en wat doen ze hier? Het is jammer dat niemand hier Engels spreekt, want het zou wel leuk zijn om meer met de mensen in gesprek te komen.

Leave a Reply